Św. Maria Magdalena cieszy się w Kalwarii szczególnym kultem. Kaplica jej poświęcona, nazwana jest pustelnią.Nawiedzana jest przez wszystkich pątników chociaż nie należy ona do nabożeństwa dróżkowego. W niedzielę po 22 lipca pielgrzymi udają się do pustelni Marii Magdaleny w procesji pokutnej. Jest to tradycyjne nabożeństwo ku czci tej Świętej.
Maria Magdalena
Według biblijnej relacji Maria pochodziła z Magdalii nad Jeziorem Galilejskim, ok. 4 km na północny zachód od Tyberiady. Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów. Maria Magdalena, była wierną uczennicą Chrystusa. Była przy Jego śmierci i pierwsza ujrzała Go po zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem dnia paschalnego. Jej kult w całym Kościele zachodnim rozpowszechnił się od XII wieku.

Kaplica

Kaplica jednoprzestrzenna, nakryta wysokim dachem siodłowym z dwukulową sterczyną na kalenicy przy ścianie szczytowej. Ściany i szczyt poszyte gontami, bez detali i podziałów architektonicznych. Elewacja frontowa jednoosiowa, z szerokim otworem drzwiowym zamkniętym łukiem odcinkowym na osi. Elewacja południowa z niewielkim otworem w formie prostokąta leżącego, zakratowana. Elewacja wschodnia bez przepruć. Wewnątrz posadzka betonowa przy ścianie tylnej obraz drewniany Marii Magdaleny z XVIII wieku, do którego pielgrzymują ludzie przez cały rok. Miejsce to jest swoistego rodzaju przypomnieniem, że nie powinniśmy zagubić w życiu przekonania o wartości chwili ciszy, skupienia i modlitwy. Jest to miejsce służące medytacji nad przemijaniem dóbr doczesnych, o szczęściu zjednoczenia z Bogiem, trwałych dobrach wiecznych. Św. Maria Magdalena stanowi dla nas wzór niezachwianej wierności Bogu. Poświęcono Jej wiele kościołów, kaplic obrazów i pustelni. Te ostatnie szczególnie mocno przemawiają do ludzi, którzy kochają Chrystusa, tęsknią za Nim, pragną trwać z Nim w niepodzielnej miłości.

Grodzisko

Obecne miejsce porośnięte gęstym lasem z drewnianą kapliczką św. Marii Magdaleny to wczesnośredniowieczne grodzisko. Składa się z pozostałości grodu i przylegającego doń od strony południowo-zachodniej podgrodzia. Całość otoczona jest wałem ziemny, a od zachodu i południa - podwójną linią wałów. Najbardziej okazale prezentuje się wał pomiędzy grodem a podgrodziem, gdzie wysokość jego dochodzi do 6 ponad dno rowu zewnętrznego. Powierzchnia grodu wynosi 1,6 ha a podgrodzia - 0.7 ha. Na terenie grodziska prowadzono powierzchowne badania, podczas których znaleziono fragmenty ceramiki datowane na okres wczesnego średniowiecza (X-XI w.) Prawdopodobnie wały nie posiadały konstrukcji drewnianej, były to nasypy ziemne umocnione częstokołem.

Gród był na ogół siedzibą księcia lub jego urzędników oraz drużyny wojskowej. Gród pełnił przede wszystkim funkcję obronną. Zakładano je z reguły w takich miejscach, z których widoczne były wszystkie lub większość osiedli zależnych od grodu. Ponieważ gród zajmował małą powierzchnię, zabudowa była ciasna, a domy niezbyt duże. Często w centralnym miejscu grodu był pusty plac - "majdan" służący prawdopodobnie zgromadzeniom różnego typu. Domy były zbudowane z drewna (rzadziej z kamienia), Wodę czerpano z okolicznej rzeki, dlatego tez grody budowano w ich pobliżu. Oprócz domów w grodzie stała siedziba - rezydencja (władcy) księcia lub jego urzędników. Często obserwuje się tzw. "gródki wewnętrzne" czyli dodatkowo wydzielone wewnątrz grodu właściwego siedziby, jak się przypuszcza, możnych. Na umocnienia obronne składały się: fosa, brama wjazdowa, palisada (tworzyły ją zaostrzone pale z drewna) oraz wał ziemny lub drewniano-ziemny. Fosa (z reguły "sucha") nie zawsze występowała - np. nie było jej wokół grodów lokowanych na wyspach. Broń wyrabiana była na podgrodziu przez miejscowego płatnerza lub sprowadzana z zewnątrz. Wyrób broni wiązał się z koniecznością szerokiego zastosowania ognia, co przy ciasnej, drewnianej zabudowie groziło pożarami. Gród był siedzibą władcy, ale nie mieszkał on tam stale tylko przebywał chwilowo, podróżując od jednego grodu do drugiego. Nie każdy gród należał do księcia i nie w każdym on przebywał. Były grody "prywatne" oraz grody strażnicze i grody świątynne.