Stara legenda mówi, że kiedy Pan Bóg stworzył polską ziemię i popatrzył na nią kontrolującym wzrokiem, zauważył tu i ówdzie żółtą nagość suchych piasków, wypalonych słońcem, a tak łaknących wilgoci i roślinności, że aż ulitował się nad nimi w swoim bezgranicznie dobrym sercu. I wtedy specjalnie dla nich, dla tych naszych Szczyrków i Kujaw stworzył sosnę. To gatunek wiecznie zielonego drzewa z rodziny sosnowatych. Reprezentuje ona 80 gatunków drzew i krzewów na całym obszarze strefy umiarkowanej półkuli północnej, a niektóre gatunki zapędziły się nawet na Archipelag Malajski.

Przeciętnie osiąga wysokość 30 metrów, wyjątkowo rośnie do 40 m. Średnica pnia 0,5-1,2 m. Kora u podstawy pnia starych drzew jest szarobrązowa i gruba, głęboko bruzdowana,w górnej części ma zabarwienie czerwonocynamonowe i łuszczy się cienkimi płatami. Sosny występujące na terenach nizinnych mają grubsze konary i korony lekko zaokrąglone, natomiast występujące na obszarach wyżynnych mają konary cieńsze i pokrój bardziej stożkowaty.

Liście-igły ma szarozielone do niebieskozielonych, osadzone parami na krótkopędach, długości 3-5(7) cm, grubości 1-2 mm, sztywne i twarde, skręcone dookoła swojej osi. Występuje powszechnie na terenach górskich Europy Północnej i Środkowej oraz Syberii Wschodniej.

W Polsce jest najpospolitszą z krajowych sosen, tworzy zespoły borów sosnowych (sośniny), występuje również często w borach mieszanych. To prastare drzewo istnieje od milionów lat - w tym miejscu gdzie szumi dziś nasz Bałtyk rósł "las bursztynowy", złożony z czterech gatunków sosen i jednego gatunku świerka, drzew wydzielających tak obficie żywicę, że powstały z niej całe złoża bursztynu - polskiego złota. To właśnie sosna pospolita, czyli zwyczajna (Pinus sylvestris L.), była u różnych ludów drzewem świętym, otaczanym czcią w starożytnych Chinach i Japonii, w Grecji, Rzymie i Galii rzymskiej.