przystanek 6
KALWARYJSKA WAROWNIA
Tereny Pogórza zamieszkane były już we wczesnym średniowieczu. Okres lokacji większości wsi przypada na wiek XV. Były to głównie dobra królewskie wchodzące w skład klucza dobromilskiego i rybotyckiego. Należały do znanych rodów polskich jak: Drohojowscy, Ossolińscy, Tyszkowscy Krasiccy, Lubomirscy, Konarscy i inni. Najbogatsze rody budowały zamki i dwory obronne, aby zabezpieczyć się przed napadami m. in. Tatarów.
Kalwaria Pacławska zawdzięcza swe powstanie Andrzejowi Maksymilianowi Fredrze herbu Bończa (1620-1679), który cieszył się wśród swoich sąsiadów wielkim szacunkiem i zaufaniem. Był kasztelanem lwowskim i wojewodą podolskim. Kilkakrotnie pełnił funkcję posła na sejm za panowania Władysława IV i Jana Kazimierza. Opowiadał się za unowocześnieniem gospodarki rolnej, budową dróg, osadnictwem ludności polskiej na terenach niezamieszkałych oraz za patronatem państwa nad szkolnictwem. Wypełnieniem tych planów w dalszej perspektywie miała być fundacja Kalwarii. W pierwszym okresie realizacji tego zamierzenia w latach 1665-68 wybudowano drewniany kościół i klasztor. Opiekę nad tym miejscem Fredro powierzył Franciszkanom. Wraz z budową kościoła i klasztoru rozpoczęto wznoszenie umocnień fortyfikacyjnych wokół obiektów franciszkańskich. Całość tworzyła gwiazdę w postaci pięciobocznej fortecy bastionowej, która miała służyć w tych niespokojnych czasach obronie miejscowej ludności. Lokalizacja klasztoru w tym terenie związana była z koncepcją tworzenia szeregu twierdz nad rzeką Wiar, które za zadanie miały wzmacniać "bramę przemyską".
W przedwojennej monografii dotyczącej polskich franciszkanów autor, pisząc o pokutnym charakterze utworzonego sanktuarium nadmienił, że miejsce na górze pacławskiej dobrze obrano; dostęp i dzisiaj jeszcze nie jest łatwy, i zaznaczył dalej, iż klasztor miał być warowny. Pozwalało to Fredrze na włączenie Kalwarii do realizacji koncepcji utworzenia szeregu twierdz wraz z powstałymi wcześniej warowniami w Stanisławczyku i we Fredropolu. Stanowiły one linię umocnień tzw. Grodów Czerwieńskich. Ślady dawnych fortyfikacji w postaci kopców i grodzisk znajdują się w Nowosiółkach Dydyńskich (Pustelnia św. Marii Magdaleny) Gruszowej, Jureczkowej, Kopystance.
Tereny Pogórza zamieszkane były już we wczesnym średniowieczu. Okres lokacji większości wsi przypada na wiek XV. Były to głównie dobra królewskie wchodzące w skład klucza dobromilskiego i rybotyckiego. Należały do znanych rodów polskich jak: Drohojowscy, Ossolińscy, Tyszkowscy Krasiccy, Lubomirscy, Konarscy i inni. Najbogatsze rody budowały zamki i dwory obronne, aby zabezpieczyć się przed napadami m. in. Tatarów.
Kalwaria Pacławska zawdzięcza swe powstanie Andrzejowi Maksymilianowi Fredrze herbu Bończa (1620-1679), który cieszył się wśród swoich sąsiadów wielkim szacunkiem i zaufaniem. Był kasztelanem lwowskim i wojewodą podolskim. Kilkakrotnie pełnił funkcję posła na sejm za panowania Władysława IV i Jana Kazimierza. Opowiadał się za unowocześnieniem gospodarki rolnej, budową dróg, osadnictwem ludności polskiej na terenach niezamieszkałych oraz za patronatem państwa nad szkolnictwem. Wypełnieniem tych planów w dalszej perspektywie miała być fundacja Kalwarii. W pierwszym okresie realizacji tego zamierzenia w latach 1665-68 wybudowano drewniany kościół i klasztor. Opiekę nad tym miejscem Fredro powierzył Franciszkanom. Wraz z budową kościoła i klasztoru rozpoczęto wznoszenie umocnień fortyfikacyjnych wokół obiektów franciszkańskich. Całość tworzyła gwiazdę w postaci pięciobocznej fortecy bastionowej, która miała służyć w tych niespokojnych czasach obronie miejscowej ludności. Lokalizacja klasztoru w tym terenie związana była z koncepcją tworzenia szeregu twierdz nad rzeką Wiar, które za zadanie miały wzmacniać "bramę przemyską".