Wilk (Canis lupus). Największy przedstawiciel rodziny psowatych. Długość ciała z ogonem 130-200 cm, ciężar ciała 30-60 kg. Aktywny w nocy, chociaż w odludnych okolicach poluje również dniem. Zamieszkuje zarówno obszary leśne, górskie i nizinne jak i stepy. Prowadzi koczowniczy tryb życia i tylko w okresie wychowu młodych przebywa dłużej w jednej okolicy. Zimą łączy się w stada, które prowadzone są przez stare samce (basiory). W tym czasie poluje również zespołowo. Biega szybko i wytrwale. Podstawowym pokarmem wilka są dzikie i domowe zwierzęta kopytne, często pod postacią padliny. Zjada również, zwłaszcza w lecie, drobne gryzonie, ptaki, jaja, jaszczurki, owady a nawet owoce. Na jeden posiłek spożywa do 10 kg mięsa. Samica zwana waderą rodzi 4-7 młodych, którymi opiekuje się oboje rodziców. Żyje 12-16 lat. Gatunek chroniony

Jeleń (Cervus elaphus). Zwany jeleniem szlachetnym, gatunek z rodziny jeleniowatych. Długość ciała z ogonem 1,75-2,85 m, ciężar 70-240 kg. Szczytowe rozgałęzienia tworzą tzw. koronę. Na zadzie jasna plama, tzw. lustro. Samiec (byk) jest większy od samicy (łani). Aktywny głównie wczesnym rankiem i wieczorem. Żyje w niewielkich stadkach do kilkunastu osobników. Zamieszkuje lasy z gęstym poszyciem. Żywi się liśćmi i gałązkami, korą drzew i krzewów, trawami, mchami i grzybami. Okres godowy (rykowisko) przypada w jesieni. W tym czasie samce walczą ze sobą, a osobniki zwycięskie tworzą harem złożony z kilku łań. Po ciąży trwającej 7 miesięcy łania oddala się od chmary i w najgęstszych zaroślach wyszukuje trudnodostępne, spokojne miejsce i rodzi 1 młode (cielę), rzadko dwoje. Roczne zwierzę jest już samodzielne, a 1,5 roczne zdolne do rozrodu. W naturze jeleń żyje 17-20 lat. Zwierzę łowne z okresem ochronnym.

Dzik (Sus strofa). Daleki przodek świni domowej. Długość ciała z ogonem 135-200 cm, wysokość w barku 60-110 cm, waży 40-120 kg. Występuje zarówno w górach jak i na nizinach, preferuje tereny podmokłe. Zwykle przebywa w stadach, w tzw. watahach. Samiec nazywany odyńcem różni się od samicy zwanej w gwarze myśliwskiej lochą silnie rozwiniętymi górnymi kłami (fajkami) i dolnymi (szablami), oraz masywniejszym ciałem, zwłaszcza w przedniej części. Dzik jest wszystkożerny, jada zielone części roślin, grzyby, korzenie i kłącza, owoce i nasiona, larwy owadów i wszelki inny dostępny mu pokarm zwierzęcy. Często żeruje ryjąc w ściółce leśnej. Aktywny głównie nocą, dzień spędza w gęstwinie leśnej w legowisku, zwanym barłogiem. Dzik przez rycie ułatwia odnawianie się lasu, niszczy też wiele szkodników, może jednak wyrządzać znaczne szkody w uprawach. Zwierzę łowne z okresem ochronnym.
Wiewiórka pospolita (Sciurus vulgaris). Gryzoń z rodziny wiewiórkowatych. Długość ciała z ogonem 36-45cm, waży 250-400g.Wiewiórka pospolita zamieszkuje lasy, doskonale wspina się po drzewach, po ziemi porusza się skokami. Aktywna w dzień, nocą chroni się w dziuplach, które wyścieła mchami i porostami, buduje też na drzewach kuliste gniazda z gałęzi albo przerabia gniazda ptaków dodając im daszek. Nie zapada w sen zimowy, ale w czasie złej pogody rzadko opuszcza gniazdo. Żyje samotnie, rzadziej parami. Żywi się nasionami i pączkami drzew, jada grzyby i owoce. Spożywa też dość dużo pokarmu zwierzęcego: owady, jaja ptasie i pisklęta. Jesienią gromadzi zapasy pokarmu. Wrogami jej są kuny i ptaki drapieżne. Wiewiórki żyją około 10 lat, ale pod opieką człowieka mogą dożyć 18 lat.

Jeż europejski (Erinaceus europaeus). Przedstawiciel rodziny jeżowatych, największy ssak owadożerny w naszym kraju. Długość ciała z ogonem 25-30 cm; masa 450-1200 g. Zamieszkuje brzegi lasów liściastych i o gęstym poszyciu, ogrody i parki. Jest ssakiem typowo zmierzchowo-nocnym. Żywi się owadami, ślimakami, dżdżownicami, płazami, gadami, młodymi ssakami i padliną. Nie gardzi również pokarmem roślinnym. Naturalnymi wrogami jeża europejskiego są tchórze, lisy, borsuki, psy i puchacze. Jako jedyny przedstawiciel owadożernych zapada w głęboki sen zimowy trwający około 5 miesięcy. Jeże żyją 8-10 lat.

Wydra (Lutra lutra). Drapieżnik z rodziny łasicowatych. Długość ciała z ogonem 100-150 cm, masa 6-15 kg. Zamieszkuje zarośnięte brzegi rzek, strumieni i jezior, w górach do wysokości 2500 m n.p.m. Jest płochliwa i ostrożna, ma bardzo wyostrzone zmysły. Na lądzie porusza się dość szybko podskokami. Po mistrzowsku pływa i nurkuje, pozostając pod wodą nawet 10 minut. Poluje zwykle nocą, najchętniej płynąc pod prąd. Jej ulubionym pożywieniem są ryby, ale zjada też raki, żaby, karczowniki ziemnowodne, piżmaki i ptactwo wodne. W zbiornikach bogatych w ryby zjada zwykle tylko ich grzbiety, resztę zaś zostawia. Wydra żyje 10- 18 lat. Piękne jej futro jest wysoko cenione w kuśnierstwie. Jest zwierzęciem łownym, lecz obecnie objętym całoroczną ochroną.